امام سجّاد(عليه السلام)

پدر بزرگوارش: امام حسين بن على(عليه السلام) معلم الشهادة الكبير

سيماى امام سجّاد (عليه السلام) در تاريخ امامت اسلام، دقيقاً از آغاز قيام شكوهمند حسينى مى درخشد . واين درخشش از بعد از ظهر عاشوراى سال 61 هجرى گسترش مى يابد واوج مى گيرد

امام على بن حسين (عليه السلام) پاسدار خون شهيدان وپيام آور نهضت عاشورا به كلّ تاريخ است. مسئوليت خطير او تدوين فرهنگ شهادت است. آنچه اينك ما از آن امام همام بنام صحيفه شجّاديه در دست داريم، از ادبيّات وفرهنگ عاشورا است. به روشنى پيدا است كه در آن هنگامه يأس عقيدتى حاصله از حكومت كودتا ورژيم اموى، داشتن چنين پشتوانه اى عقيدتى براى نسل بريده منفعل همان اندازه سرنوشت ساز بود كه براى نسل معترض ومتأثّر از قيام امام حسين. اين واقعيت انكارناپذير يعنى غلبه معنويت توحيدى بر ماديت دنيوى را در كليه نهضت هاى شيعى از آغاز تا انجام مى توان ديد.

اما آنچه بيشتر اذهان را متوجه خود مى سازد، جوّ فشار وفضاى تيره وتار و خفقان مضاعفى است كه رژيم اموى مروانى در پيروان امام سجاد، ايجاد كرده بود و خود را در اطراف امام بسيج كرده تا هرگونه ارتباطى را از جانب نسل معترض شيعه با امام سجاد قطع كرده باشد. اما عليرغم اين جوّ تند پليسى بى سابقه، رهبرى داهيانه امام سجاد در نهضت هاى شيعى كاملاً مشهود است اين رهبرى به قدرى سرّى وحساب شده بود كه در گذشته وحال، از عوام كه بگذريم، بعضى محققان مسلمان وغير مسلمان را نيز به خطا انداخته كه گويا امام (عليه السلام)كنج عزلت را اختيار كرده ومسئوليت خطير رهبرى ونجات عقيدتى شيعه را در چنان بحران فلج كننده اى رها كرده است وتنها به امامت معنوى بسنده نموده است. كه اگر چنين بود پس چرا رژيم اموى همه جا را به سوزن كشيده بود وبراى انتقام امام (عليه السلام) از مدينه به شام، حضرتش را به غل وزنجير كشيده وبا پليس وپاسدار مخفيانه وشبانه از مدينه خارج كردند، ويا چرا در مسجد مدينه احدى را جرئت نزديكى به امام (عليه السلام)نبود. تا آنجا كه وجود مقدسش براى رژيم اموى غير قابل تحمل بود وسر انجام به فرمان هشام آن حضرت را مسموم وشهيد نمودند.

1 - «قال عليه السلام: علامة المؤمن خمسٌ، الورعُ عندَ الخلوة، والصدقة عند القلة والصبر عند المصيبة، والحلم عند الغضب والصدقُ عند الخوف».

شيوه كريم:

2 - «وقال عليه السلام: انّ الكريم يبتهجُ بفضلِه، واللئيم يفتخِرُ بملكه»

(انسان بزرگوار به ارزشهاى والاى انسانى وكمالات درونى خوشحال است و شخص پست ومنحط به مال وثروتش مى نازد)

اصرار در خير خواهى:

3 - «قال عليه السلام: كثرة النصح يدعو الى التهمة»

(خير خواهى بسيار، انسان را در معرض سوء ظن قرار مى دهد).

ترس و حياء از خداوند:

4 - «قال عليه السلام: خف الله لقدرته عليك، واستحى منه لقربه منك»

(از خدا بترس به خاطر قدرتى كه بر تو دارد، واز او حيا كن به خاطر نزديكى اى كه با تو دارد).